پژوهش‌هاي ژنتيک قوياً دال بر دخالت برجسته‌ي عوامل ژنتيک در بروز اختلالات خلقي مي‌باشد. اگر يکي از والدين مبتلا باشد احتمال بروز در فرزندان 25 درصد و اگر هر دونفر مبتلا باشند 50تا 75درصد احتمال دارد که هر يک از فرزندان دچار اختلال خلقي شوند.
اختلال دوقطبي که به‌عنوان بيماري مانيک دپرسيو (شيدايي/ مانيا – افسردگي) هم شناخته شده است يک اختلال مغزي مي‌باشد که سبب تغييرهاي غيرمعمول در خلق وکاراييِ فرد مي‌شود. جدا از حالت‌هاي طبيعي نوسان بالا و پايين که هر فردي آن را تجربه مي‌کند نشانه‌هاي اختلال دوقطبي شديد مي‌باشند. اين نشانه‌ها مي‌توانند سبب اختلال در عملکرد شغلي و تحصيلي و حتي اقدام به خودکشي و تخريب روابط بين‌فردي گردند.
اما خبرهاي خوبي هم وجود دارد: اختلال دوقطبي قابل درمان است و افرادي که مبتلا به اين بيماري مي‌باشند مي‌توانند زندگي خوب و سازنده‌اي داشته باشند.
شيوع طيف اختلالات دوقطبي در جهان بيش از 6 درصد در طول عمر مي‌باشد. اختلال دو قطبي به صورت معمول در آخر دوره‌ي نوجواني يا اوايل دوره‌ي بزرگسالي تظاهر پيدا مي‌کند. با اين حال برخي از بيماران اولين نشانه‌هاي بيماري را در دوران کودکي يا اواخر دوره‌ي زندگي تجربه مي‌کنند. اين اختلال اغلب به‌عنوان بيماري شناخته نمي‌شود و مردم ممکن است از اين اختلال سال‌ها قبل از تشخيص و درمان صحيح رنج ببرند. مانند
بيماري‌هاي ديابت و قلبي، اختلال دوقطبي يک بيماري با دوره‌ي طولاني مي‌باشد که فرد بايد در طول دوره‌ي زندگيِ خود دقيقاً تحت کنترل و نظر باشد.
نشانه‌هاي اختلال دوقطبي کدامند؟
اختلال دوقطبي سبب نوسانات خلقي شديد از حالت‌هاي خلق خيلي بالا و يا تحريک‌پذير به حالت‌هاي غمگيني و نااميدي و برگشت مجدد مي‌گردد که اغلب در بين اين دوره‌ها دوره‌هايي از خلق عادي وجود دارد. تغييرات شديد در ميزان انرژي و نحوه‌ي رفتارِ فرد مبتلا همزمان با تغييرات خلقي فرد اتفاق مي‌افتد. دوره‌هاي احساس بالا شيدايي /مانيا و دوره‌هاي احساس پايين افسردگي ناميده مي‌شوند


کپی رایت © 2020 - الهام آریان کیان | طراحی سایت دارکوب - میزبانی هاست دارکوب